Jarosław Iwaszkiewicz

W 1922 roku ożenił się i zamieszkał w Podkowie Leśnej. W 1928 roku wraz ze swą małżonką Anna osiedlili się w nowym domu, który nazwali Stawiskiem. Dom ten w czasie okupacji pełnił role konspiracyjnego ośrodka życia artystycznego.

Jarosław Iwaszkiewicz brał czynny udział w życiu politycznym kraju. W latach 1923-1925 był sekretarzem marszałka sejmu Macieja Rataja. Od 1952 roku przez wiele kadencji ( do końca życia) posłował na sejm PRL.

Najważniejsze nagrody i odznaczenia, jakie otrzymał za życia jak i po śmierci to: Państwowa Nagroda Artystyczna I Stopnia w latach 1952,1954,1970;nagroda Ministra Kultury i Sztuki I Stopnia w latach 1963-1977;w 1971 został doktorem honoris causa UW; w 1991 medal "Sprawiedliwy wśród Narodów Świata"

Do charakterystycznych i najtrwalszych cech jego poezji należą; silna wrażliwość zmysłowa pozwalająca poecie z niezwykłą intensywnością oddać urodę świata, kult sztuki oraz jasna świadomość nieosiągalności szczęścia. Jednym ze szczytowych osiągnięć poezji Iwaszkiewicza stał się zbiór Mapa Pogody i ostatnie wiersze poety, w których powrócił on do bogactwa środków wyrazu, do szerokich perspektyw historyczno-kulturowych i doprowadził do poetyckiego mistrzostwa topos żegnania się ze światem. Niektóre z opowiadań Iwaszkiewicza zostały zekranizowane przez Andrzeja Wajdę i Jerzego Kawalerowicza. Są nimi np.: Panny z Wilka, Brzezina, Kochankowie z Marony.

Wspomnienia i relacje z podróży Iwaszkiewicz spisał głównie w "Książce moich wspomnień". W rozdziale pt. Strona Byszew pisze:" Dolina ciągnąca się od Skoszew do Byszew jest moim ulubionym zakątkiem, najbliższym mi bodaj obok Sandomierza na kuli ziemskiej, i czymś rodzinnym. Z czym czuję się związany, jak gdybym tam właśnie po raz drugi narodził się na świat."

Zmarł 2 marca 1980 roku w Warszawie. Jego ciało spoczywa na cmentarzu w Brwinowie pod Warszawą. W domu pisarza w Stawisku powstało muzeum poświęcone jego życiu i twórczości.